Grasparkieten houden: een thuis voor een kleine groep

Een kleine groep heeft een eigen sociaal leven

Grasparkieten roepen naar elkaar om contact te houden, zoeken bepaalde soortgenoten op en verzorgen elkaars veren. Een paar dat goed met elkaar overweg kan of een groep die al samenleeft, kun je bij een verhuizing het best bij elkaar houden. Een spiegel kan het contact met een andere vogel niet vervangen.

Laat nieuwe vogels onderzoeken door een dierenarts met kennis van vogels voordat ze bij de aanwezige vogels komen. De praktijk kan adviseren welke onderzoeken en welke vorm van tijdelijke, gescheiden huisvesting zinvol zijn. Daarna kun je de vogels rustig aan elkaar laten wennen. Meerdere voerplekken en ruimte om elkaar te ontwijken maken de eerste ontmoetingen makkelijker. Ook een tamme vogel die graag op je hand stapt, heeft soortgenoten nodig.

De volière als uitvalsbasis

Deutscher Tierschutzbund adviseert voor 2 tot 6 grasparkieten een volière van minstens 2 m lang, 1 m breed en 2 m hoog, naast dagelijks vrij vliegen buiten de volière. Bij het inrichten telt vooral een lange, vrije vliegroute. Een smalle, hoge kooi vol zitstokken biedt daarvoor weinig ruimte.

Natuurlijke takken met verschillende diktes zorgen ervoor dat de vogels hun voeten op verschillende manieren kunnen neerzetten. Hang de takken zo op dat er niet steeds uitwerpselen in het voer of water vallen. Een paar goed bereikbare landingsplekken buiten de volière helpen de vogels de kamer te gebruiken. Denk aan een stevig bevestigde klimtak vlak bij de volière en een plek aan de andere kant van de kamer, met daartussen genoeg vrije vliegruimte.

Een lichte, rustige plek buiten de keuken is geschikt voor de volière. De vogels moeten de kamer kunnen overzien en zich ook op een beschutte plek kunnen terugtrekken. 's Avonds hebben ze een vaste, rustige slaapperiode nodig, zonder herhaaldelijke verstoring door licht of televisie.

Bereid de kamer voor voordat de vogels gaan vliegen

Maak de kamer veilig voordat je de volière opent. Sluit ramen en buitendeuren of scherm ze af met een constructie die voorkomt dat de vogels ontsnappen of zich eraan verwonden. Dek grote ruiten en spiegels in het begin zichtbaar af, zodat de vogels ze niet aanzien voor vrije doorgangen. Zet ventilatoren uit. Zorg dat ze niet bij open vazen, toiletten en andere diepe bakken met water kunnen komen.

Houd katten en honden tijdens het vrij vliegen in een andere kamer. Ook een vertrouwd huisdier kan een vogel met een snelle uithaal van een poot of een beet verwonden. Zorg dat iedereen in huis weet wanneer de vogels los vliegen. Een duidelijk briefje op de deur herinnert ook bezoek en tijdelijke verzorgers eraan dat er vogels vrij rondvliegen.

De keuken is geen geschikte vogelkamer. Oververhitte antiaanbaklagen kunnen onzichtbare dampen afgeven die voor vogels dodelijk zijn. Zorg voor rookvrije lucht en gebruik geen sprays in de vogelkamer.

Kijk verder dan een voerbak die vol lijkt

Grasparkieten kunnen uit een zadenmengsel hun favoriete zaden kiezen en daardoor te weinig belangrijke voedingsstoffen binnenkrijgen. Pellets, kleine voerbrokjes waarin de ingrediënten samen zijn verwerkt, kunnen de voeding evenwichtiger maken als ze speciaal voor grasparkieten zijn samengesteld. Met gewassen groenten en een passende hoeveelheid zaden vormen ze een voedingsplan dat je beter kunt afstemmen op de vogels. Een dierenarts met kennis van vogels kan helpen de hoeveelheden aan te passen aan hun gewicht, activiteit en eerdere voeding.

Een voerwisseling vraagt geduld. Haal vertrouwd voer niet plotseling weg om de vogels te dwingen iets nieuws te eten. Het gaat erom of ze het nieuwe voer daadwerkelijk eten en op gewicht blijven. Lege zaadhulsjes kunnen een voerbak vol laten lijken terwijl er weinig eetbaars over is. Controleer daarom elke dag hoeveel voer er echt over is voordat je de bak schoonmaakt en opnieuw vult.

Vers water en schone bakjes horen bij de dagelijkse verzorging. Je kunt fijn geraspte wortel of kleine stukjes gewassen paprika op vertrouwde voerplekken aanbieden. Haal vochtige resten weg voordat ze bederven. Een korte notitie van wat de vogels eten, kan iemand die tijdelijk voor ze zorgt helpen dezelfde voedingsroutine aan te houden.

Geef nieuwsgierigheid en vertrouwen de ruimte

Een tak om aan te knagen, geschikt voer op een nieuwe plek of een ondiep badje kan afwisseling bieden. Zet of hang nieuwe voorwerpen eerst op enige afstand van de vogels. Dan kunnen ze ernaar kijken en zelf besluiten dichterbij te komen. Een nieuwe tak naast een vertrouwde landingsplek is vaak makkelijker te verkennen dan een tak midden in hun favoriete slaapplek.

Een kleine voerbeloning kan helpen bij het contact met mensen. Houd je hand rustig en laat de vogel kiezen of hij dichterbij komt. Als hij uit zichzelf op een aangeboden tak of vinger stapt, wordt het later ook makkelijker om hem zo nodig te verplaatsen. Grasparkieten hoeven niet alleen gehouden te worden om tam te worden.

Lees verder: Vogels trainen: vertrouwen, transportbox en verzorging

Let elke dag even op iedere vogel

Tijdens het voeren kun je zien of alle vogels meedoen, vliegen en zoals gewoonlijk contact zoeken. Laat een vogel door een dierenarts met kennis van vogels beoordelen als hij langere tijd met opgezette veren zit, minder eet, veranderde ontlasting heeft of zich terugtrekt. Neem bij benauwdheid, zoals duidelijk moeizaam ademen of ademen met een open snavel in rust, onmiddellijk contact op met een dierenarts met kennis van vogels of de spoeddienst voor dieren.

Zorg dat je een geschikte transportbox en het telefoonnummer van een dierenarts met kennis van vogels bij de hand hebt. Namen of duidelijke foto's helpen iemand die tijdelijk voor de vogels zorgt te herkennen om welke vogel het gaat. Een korte notitie als ‘Lio bleef vandaag tijdens het voeren alleen op de bovenste zitstok zitten’ is later bruikbaarder dan de algemene indruk dat de groep stiller was.

Let bij oudere grasparkieten extra op hoe ze landen en van de ene zitstok naar de andere gaan. Mijdt een vogel een vertrouwde plek of verliest hij vaker zijn grip, laat dan een dierenarts met kennis van vogels de oorzaak onderzoeken. Daarna kunnen extra, goed bereikbare takken en voerbakjes de routes makkelijker maken. Vertrouwde soortgenoten en de mogelijkheid om te blijven bewegen zijn ook dan belangrijk.

Lees verder: Vogels in elke levensfase: van jonge vogel tot oudere huisgenoot