Dwergwidder: verzorging en een eerlijke blik op de oren

Kleine hangoren met verschillende namen

De kleine hangoorvariant in Nederland ontstond door het fokwerk van Adriaan de Cock. Later ontwikkelde zich in Duitsland de fokkerij van de Zwergwidder. Namen als Holland Lop, Mini Lop en Miniature Lop kunnen per land verwijzen naar verschillende rassen met eigen rasstandaarden. De papieren van een konijn zouden daarom duidelijkheid moeten geven over zijn afkomst en verwachte grootte.

Een huisdier met hangende oren kan ook een kruising zijn. Alleen de stand van de oren bewijst geen bepaalde afstamming. Voor de verzorging tellen de werkelijke lichaamsgrootte, de gezondheid en de band met andere konijnen. Ook als iemand het dier in het dagelijks taalgebruik een haas noemt, is het een tam konijn. Zijn behoeften worden bepaald door het feit dat het een konijn is, niet door de naam in een advertentie.

Waarom de oren extra aandacht vragen

Bij konijnen met hangoren kunnen de vorm en vernauwing van de gehoorgang ervoor zorgen dat oorsmeer minder goed naar buiten komt en zich ophoopt. In een Britse enquête meldden eigenaren vaker oorproblemen bij konijnen met hangoren dan bij konijnen met rechtopstaande oren. Dat wijst op een verhoogd risico, maar betekent niet dat elke dwergwidder ziek is. Uit de meldingen van deelnemers valt ook niet betrouwbaar af te leiden hoe vaak deze problemen bij alle tamme konijnen voorkomen.

Als een konijn vaker met zijn kop schudt, aan zijn oren krabt, gevoelig reageert op aanraking of anders op geluid reageert, laat dit dan beoordelen door een dierenarts met ervaring met konijnen. Ook een dier dat opvallend rustig lijkt, kan ongemak hebben. Bespreek bij preventieve controles of de oren gericht onderzocht kunnen worden. Steek wattenstaafjes niet diep in de gehoorgang en gebruik oordruppels alleen op advies van een dierenarts. Een ongeschikte reiniging of behandeling kan klachten verergeren. Noteer wanneer veranderingen begonnen, zodat de dierenarts ze beter kan beoordelen.

Uiterlijk en welzijn samen beoordelen

Een fokker kan informatie over de afstamming, zorgvuldig bijgehouden gezondheidsgegevens en deskundige begeleiding bieden. Als een gewenste eigenschap pijn kan veroorzaken of een lichaamsfunctie kan belemmeren, hoort dat risico mee te wegen bij de keuze van fokdieren. Bij dwergwidders gaat het vooral om de vorm van de oren. Gezonde oren die goed functioneren, zijn belangrijker dan hoe sterk ze hangen.

Korte koppen worden vaak in verband gebracht met gebitsproblemen, maar uit onderzoek volgt geen eenvoudige conclusie. Een recente studie onder raskonijnen vond geen statistisch aantoonbaar verband tussen de onderzochte gebitsafwijkingen en een korte kopvorm of hangende oren. Controle van het gebit van het individuele konijn blijft nodig, net als aandacht voor de vraag of sterk uitgesproken raskenmerken zijn gezondheid schaden. Bespreek met een fokker of opvang de beschikbare gezondheidsgegevens en bekende risico's, zonder op basis van het uiterlijk alleen een ziekte te veronderstellen.

Een thuis met looproutes en schuilplekken

Dwergwidders hebben samen met passende soortgenoten een leefruimte nodig die altijd toegankelijk is en ruimte biedt om vrij te bewegen. Meerdere schuilplekken met 2 uitgangen, goed bereikbare voerplekken en een ondergrond waarop ze grip hebben, helpen hen samen te leven. Raak een konijn dat minder goed hoort niet onverwacht van achteren aan. Als het je kan zien aankomen en je rustig nadert, kan het contact prettiger zijn.

Kijk bij een nieuw voorwerp of beide konijnen het kunnen gebruiken, of dat 1 dier de toegang voor het andere blokkeert. Een tunnel moet breed genoeg zijn om het lichaam en de oren van het konijn niet samen te drukken. Voor contact met je konijn kun je het beste op de grond gaan zitten. Dan kan het zelf naar je toe komen of weer weglopen. Begeleid kinderen hierbij. Volwassenen blijven verantwoordelijk voor de verzorging. Zij moeten ook herkennen wanneer een konijn afstand nodig heeft. Let er bij veranderingen in de leefruimte op dat de konijnen elkaar kunnen blijven opzoeken en ook afstand kunnen nemen.

Lees verder: Konijnen houden: ruimte, beweging en gezelschap · Konijnen koppelen: van onbekenden naar een vertrouwd paar

Voeding, controles en ouder worden

Hooi en geschikt gras vormen de basis van het voer. Vertrouwd bladgroen en afgemeten porties aanvullend voer, zoals konijnenbrokjes, komen erbij naar behoefte. Kijk dagelijks of elk konijn daadwerkelijk eet. Een lege voerbak die ze delen, zegt weinig over hoeveel ieder dier heeft gegeten. Let ook op het gewicht, de keutels en of de achterkant schoon blijft. Veranderingen daarin kunnen helpen om gezondheidsproblemen vroeg op te merken.

Voorzichtig borstelen kan tijdens de rui, wanneer het konijn extra haren verliest, losse haren verwijderen. Als een konijn minder soepel beweegt, kijk dan of het nog in de toiletbak kan stappen, niet uitglijdt en bij zijn voer kan. Oudere konijnen hebben nog steeds gezelschap en mogelijkheden om hun omgeving te verkennen nodig. Vraag snel advies aan een dierenarts als een konijn minder eet, zich opvallend terugtrekt of zijn kop scheef houdt. Een scheve kopstand kan verschillende oorzaken hebben. Laat eerst onderzoeken wat er aan de hand is en ga niet uit van een eenvoudig oorprobleem. Aantekeningen over veranderingen kunnen de dierenarts helpen die met eerdere bevindingen te vergelijken.

Lees verder: Dagelijkse konijnenverzorging: kleine veranderingen opmerken · Konijnen in elke levensfase: van jong dier tot senior