Nova Scotia Duck Tolling Retriever

Spelen aan de waterkant hoorde bij de eendenjacht

Aan Canadese wateren had de Toller een bijzondere taak. Hij rende en speelde langs de oever, zodat nieuwsgierige eenden dichterbij kwamen. Na de jacht bracht hij de vogels uit het water terug. Zowel het uitbundige spel als het apporteren hoort bij de geschiedenis van het ras. Een gezinshond hoeft niet te jagen, maar kan wel plezier beleven aan het zoeken, dragen en terugbrengen van een speeltje.

Tollers zijn vaak slim, levendig en bereid om met mensen samen te werken. Omdat spel en beweging hen snel opwinden, helpen eenvoudige regels: gooi of verstop een speeltje, vraag de hond het terug te brengen en los te laten, en neem dan pauze of begin aan een volgende ronde. Zo oefent hij ook met wachten na opwinding. Een volwassene begeleidt het spel met kinderen, zodat enthousiasme niet leidt tot botsen of speelgoed afpakken.

Dagelijkse verzorging

De halflange vacht heeft een dichte, zachte ondervacht en is goed waterafstotend. Op de borst, oren, poten en staart is het haar langer. Borstel deze plekken enkele keren per week goed door: er blijven takjes en klittenzaadjes hangen en kleine klitten kunnen vasttrekken. Tijdens de rui komt er meer ondervacht los. Borstel dan vaker in plaats van de vacht kort te scheren.

Spoel na het zwemmen vuil met schoon water uit de vacht en spoel na een duik in zee ook het zout weg. Droog het langere haar en de buitenkant van de oorschelpen voorzichtig. Laat een dierenarts naar een oor kijken als het ruikt of rood is, of als de hond vaak met zijn hoofd schudt. Controleer na uitstapjes aan de waterkant de poten op snijwonden, vreemde voorwerpen en gevoelige plekken. Kijk ook tussen de tenen.

Gezondheid

Voor fokdieren beveelt de Britse Royal Kennel Club een DNA-test aan voor prcd-PRA, een erfelijke aandoening die het netvlies beschadigt, en een test voor degeneratieve myelopathie, een aandoening van het ruggenmerg. Andere aanbevolen onderzoeken betreffen onder meer de ogen, heupen en ellebogen. Vraag bij de keuze van een pup om de uitslagen van beide ouderdieren en laat uitleggen op welke aandoening elke test betrekking heeft. Alleen horen dat de honden «genetisch getest» zijn, vertelt niet welke aandoeningen zijn onderzocht.

Ook een erfelijke vorm van de ziekte van Addison, waarbij de bijnieren te weinig hormonen aanmaken, kan bij jonge Tollers voorkomen. Hiervoor is een DNA-test beschikbaar. Die geeft aan of het risico hoger of lager is, maar voorspelt niet met zekerheid of een hond ziek wordt. Terugkerende zwakte, braken of verlies van eetlust moet je door een dierenarts laten beoordelen en niet afdoen als een slechte dag. Oogproblemen kunnen blijken uit onzekerheid in het donker of vaak dichtknijpen van de ogen. Laat zulke veranderingen door een dierenarts onderzoeken.

De levensverwachtingen die rasorganisaties noemen, lopen uiteen. De American Kennel Club noemt 12 tot 14 jaar, terwijl de Britse Royal Kennel Club de levensverwachting onder de tien jaar plaatst. Een Brits onderzoek uit 2024 schatte de mediane overleving op 13,2 jaar, op basis van gegevens over 286 Tollers, onder wie 47 overleden honden. De mediaan is hier de leeftijd waarop volgens de modelschatting de helft van de honden nog leeft. Dit is een groepswaarde uit Britse gegevens, geen voorspelling voor jouw hond.

Past dit ras bij jouw leven?